• Eigen foto

Column: 4 mei

ALPHEN Voor het eerst beleefden we 4 mei in een appartement met een doorgaande weg erlangs. Tussen 20.00 uur en 20.02 uur reden er acht auto's en twee motoren langs. Het deed me denken aan vijfenveertig jaar geleden.

Gerard van Gemert

We waren op ziekenbezoek geweest bij oom Wout in het Majella ziekenhuis in Bussum. 'We moeten wel op tijd weer terug, want we moeten voor acht uur binnen zijn,' zei mijn vader. Mijn moeder vond haar broer eigenlijk belangrijker en wilde zolang mogelijk bij hem blijven. Maar ja, het was 4 mei.

Maar op de A1 was een ongeluk gebeurd met als gevolg een file waardoor de tijd begon te knellen. Ik zie de vingers van mijn vader, die ongeduldig op het stuur tikten, nog altijd voor me.

4 mei was belangrijk voor hem. Hij zat tijdens de oorlog vanaf zijn achttiende ergens in het zuiden van Duitsland tegen de grens van Tsjechië aan en had drie jaar lang in een fabriek gewerkt. Dat betekende van zes uur 's ochtends tot zes uur 's avonds keihard werken.

Het was zwaar geweest en angstig, zeker op de momenten dat de geallieerden bombardementen uitvoerden. 'Grappig,' liet hij zich een keer ontvallen, 'hoe je vrienden dan ineens je grootste vijanden kunnen zijn.' Veel meer wilde hij er niet over kwijt. Misschien uit zelfbescherming, misschien om ons te beschermen.

De file loste op en om één minuut voor acht reden we Weesp binnen. Mijn vader remde en bracht de auto midden op straat tot stilstand. Hij zette de motor uit en we luisterden naar de stilte op de radio. Voor ons stond een motor. De bestuurder liet de motor draaien en gaf af en toe gas, wat een grommend geluid gaf. Mijn vader vloog de auto uit, gaf een klap op de helm van de motorrijder en gebood hem de motor af te zetten. Die gehoorzaamde. Het maakte zoveel indruk op mij dat ik het nu nog voor me zie..

En o ja, mijn moeder stuurde brieven naar de beste vriend van haar broer die in Duitsland zat en zo ontstond de liefde. Zonder oorlog had u deze column nooit gelezen.