• Eigen foto

Column: Stoeltje

ALPHEN De gemeente heeft er voor gezorgd dat je bij de ingang van de Oosterbegraafplaats een stoeltje kunt lenen. Je gooit twee euro in een gleufje en dan kun je het stoeltje meenemen. ,,Ik ga eens kijken of dat echt gewenst is", zei ik tegen Ellen. ,,Doe dat nou niet. Mensen die daar komen, willen daar echt niet met een lokaal columnistje over praten", antwoordde ze terwijl ze haar je-weet-toch-dat-ik-altijd-gelijk-heb-gezicht op had staan. En dan word ik dwars.

Gerard van Gemert

Maar ik kwam er op de begraafplaats al snel achter dat zo'n onderzoek gevoelig kan liggen. Iemand waarvan een dierbare onlangs is overleden, moet je niet aanspreken over het nut van een stoeltje. Na een paar genante pogingen, kwam een jongeman van midden twintig met lang donker onverzorgd haar aansjokken. Zijn wijde zwarte broek met gaten hing te laag op zijn heupen. Een brandend peukie zat losjes tussen zijn lippen. Terwijl ik met hem opliep, sprak ik hem aan en deed mijn verhaal. ,,Geinig", zei hij met een Amsterdams accent. ,,Maar hier gaan zitten, is een stapje dichterbij hier gaan liggen. Dus doe maar niet." Hij grinnikte. ,,Mijn opa ligt hier", ging hij ongevraagd op serieuze toon verder. ,,Ik kom al vijf jaar iedere week even gedag zeggen." Hij snoof. ,,Alsof hij dat kan horen." Ik zweeg. De jongen zoog aan de sigaret en liet de rook via de andere kant van zijn mond ontsnappen. ,,Oma wil dat. Ze kan hier zelf niet meer naartoe komen, weet je. Het mensie is veel te zwak. Duurt niet lang meer voor ze bij opa ligt. Gaat ze heerlijk vinden." Hij wees naar een pad. ,,Hier is het."

Samen stonden we even later voor het graf van opa. ,,Nou opa", zei de jongen. ,,Staan we hier zomaar een keer met zijn tweeën. Hoe vind je dat nou?" Hij zakte door zijn knieën en hield zijn mobiel voor de naam op het graf. ,,Hoe vind je oma's nieuwe jurk?" Hij kwam weer overeind en haalde zijn schouders op. ,,Vindt oma belangrijk." Hij keek mij aan. ,,Wat wilde je ook alweer vragen?"

Ik slikte iets weg. ,,Niets." En met zware benen fietste ik naar huis.

info@gerardvangemert.nl