• Eigen foto

Shit

En toen stonden we stil. Maar dan ook echt stil. Er was geen beweging meer in te krijgen. We hadden Bodegraven net achter ons gelaten, dus ik kon de stal al ruiken. En al snel kwamen we erachter dat de oorzaak een mankement aan de trein was. Het zou snel opgelost zijn.

Maar met de NS en Prorail weet je intussen dat zoiets best even kan duren. Mij maakte het niet zoveel uit. Maar voor de jongen die aan de andere kant van het gangpad zat, lag dat anders. "Shit man," riep hij steeds. Dan stond hij weer op om iemand te zoeken die kon zeggen hoe lang het nog ging duren. Dan ging hij weer zitten om nerveus met zijn mobiel in de weer te gaan. Toen hij enigszins tot bedaren was gekomen, vertelde hij met trillende stem: "Ik kom te laat op mijn werk. En ik kom regelmatig te laat op mijn werk. Nog één keer en ik ben mijn baan kwijt." Hij beet op zijn nagels. Het was een grappig gezicht, zo'n gespierde kale knul van halverwege de twintig met overal tatoeages die op zijn vingers zat te kluiven als een kleuter van vier die voor het eerst naar school ging. "Hier kan je toch niets aan doen?" zei ik. "Pure overmacht." Het kalmeerde hem niet. "Dit geloven ze toch nooit?" antwoordde hij, terwijl hij om de haverklap naar de deur keek om te zien of de conductrice binnenkwam met meer informatie. "Shit man. Ik heb al zoveel verschillende smoesjes verzonnen, dat ze hier nooit intrappen. En wat zal mijn vriendin zeggen." Hij legde zijn hoofd tegen de stoel en deed zijn handen voor zijn ogen. "Shit man," klonk er tussen zijn vingers door.

Hij schoot overeind toen de conductrice de coupé binnenkwam en keek haar verwachtingsvol aan. "Het kan nog wel even duren," zei ze. "De monteur is druk bezig. Hij ligt hier onder de trein." Ze wees naar het gangpad. "Dat is naast het toilet, dus ik verzoek eenieder om daar geen gebruik van te maken. De uitwerpselen van de vorige toiletbezoeker hebben hem bijna bedolven."

"Shit man," zei de jongen.

Info@gerardvangemert.nl